Τετάρτη τῆς Διακαινησίμου: «Σύναξη πάντων τῶν Σιναϊτῶν Ἁγίων»-Γεροντικό τοῦ Σινᾶ.

Δημοσιεύτηκε 8 Μαΐου 2013. Συντάκτης: hristospanagia5

Σιναϊτικό Αγιολόγιο

Το Σιναϊτικό Αγιολόγιο περιλαμβάνει σπουδαίες επώνυμες και ανώνυμες μορφές που έδρασαν τόσο κατά την περίοδο της Παλαιάς όσο και της Καινής Διαθήκης. Στο Αγιολόγιο αυτό περιλαμβάνονται εκείνοι για τους οποίους διατηρήθηκαν μαρτυρίες και βάσει αυτών αναγνωρίσθηκαν Άγιοι. Πρόκειται για εκατόν ογδόντα μία άγιες μορφές, των οποίων η μνήμη εορτάζεται συνολικά κατ΄ έτος την Τετάρτη της Διακαινησίμου, ημέρα αφιερωμένη στην «Σύναξη πάντων των Σιναϊτών Αγίων». Το Ησυχαστήριο μάλιστα της Τάρφας τιμάται στην εορτή της Συνάξεως των Σιναϊτών Αγίων. 

Από τις μορφές αυτές έξι συνδέονται με την Παλαιά Διαθήκη και είναι κυρίως γνωστές από το βιβλίο της Εξόδου όπου περιγράφεται η φυγή των Εβραίων από την Αίγυπτο προς τη γη της Επαγγελίας. Οι υπόλοιπες μορφές συνδέονται με την περίοδο της Καινής Διαθήκης και έζησαν από τον 3ο αιώνα έως τις ημέρες μας.

Μεγάλοι Σιναΐτες Άγιοι

Σπουδαίοι πνευματικοί διδάσκαλοι αναδείχθηκαν από τον Σιναϊτικό Αμπελώνα. Ιστορικά πρώτοι αναφέρονται κατά τον 3^ο αιώνα οι μάρτυρες Άγιοι Γαλακτίων και Επιστήμη. Ακολουθούν οι Άγιοι Νείλος, Ιωάννης της Κλίμακος, Ησύχιος της Βάτου, οι Αναστάσιοι (όλοι αυτοί μέχρι τον έβδομο αιώνα), ο Άγιος Συμεών ο Πεντάγλωσσος (που μετέφερε την τιμή προς την Αγία Αικατερίνη στη Δύση κατά τις αρχές του 11^ου αιώνα), ή μεταγενέστερα ο Άγιος Γρηγόριος (ο οποίος μετέφερε σε όλο τον σλαβικό κόσμο την παράδοση της νοεράς προσευχής). Τα συγγράμματα όλων και ιδίως του αγίου Ιωάννου της Κλίμακος είναι διαχρονικά και καθολικής Χριστιανικής αποδοχής. Από τους Σιναΐτες πατέρες πολλοί συνέγραψαν θαυμαστά ασκητικά και νηπτικά εγχειρίδια, με οδηγίες για την πνευματική πρόοδο τόσο των μοναχών όσο και των ανθρώπων των πόλεων.

Σιναϊτική έρημος πλούσια σε μεγάλα προσκυνήματα ήταν πάντοτε γόνιμη για τους αναχωρητές της. Όμως οι πνευματικοί αγώνες των Σιναϊτών ενισχύονται αναμφιβόλως από τις καθημερινές ιερές ακολουθίες και από την έντονη μυστηριακή ζωή, η οποία μετατρέπει την έρημο σε επίγειο παράδεισο είτε με την απόλαυση της λειτουργικής ζωής στο καθολικό της Μονής, είτε με τη διακριτική διαμονή στα διάφορα ταπεινά καθίσματα, σπήλαια, καθίσματα της ερήμου, ή μεγάλα προσκυνήματα περί το Ορεινό Νότιο Σινά.

http://www.sinaimonastery.com/

Γεροντικό του Σινά
ΜΕΓΕΘΙΟΣ
Είπεν ο αββάς Μεγέθιος: » Στην αρχή συναντιόμασταν μεταξύ μας και συζητούσαμε για την οφέλεια μας οικοδομώντας ο ένας τον άλλο, γινόμασταν παρέες – παρέες που ανέβαιναν στον ουρανό. Τώρα όμως μαζευόμαστε και μιλώντας ο ένας εναντίον του άλλου πέφτουμε χαμηλά».
ΜΩΣΗΣ
Ο Μωσής αυτός, από τον καιρό που έγινε μοναχός ψωμί στο στόμα του δεν έβαλε, ενώ άλλοι έτρωγαν. Γιατί οι ντόπιοι μεταφέροντας από την Αίγυπτο σιτάρι, πωλούσαν λίγους άρτους στους μοναχούς παίρνοντας για πληρωμή το εργόχειρο τους και καρπούς από τα φοινικόδεντρα. Η τροφή του Μωσή ήταν νερό και τρυφερά βλαστάρια των φοινίκων. Με κλωστές από τα ίδια δέντρα έκαμνε και τα ρούχα του. Αγαπούσε όσο κανένας άλλος την ησυχία, αλλά πρόθυμα και με συμπάθεια δεχόταν τους επισκέπτες που έρχονταν να τον συμβουλευτούν για τους λογισμούς τους. Κοιμόταν μόνο μετά από τις νυχτερινές ακολουθίες κι όλες τις άλλες ώρες αγρυπνούσε. Κατά τη διάρκεια της αγίας Σαρακοστής κι ως την ευλογημένη μέρα της Πεντηκοστής σε κανένα δεν άνοιγε την πόρτα του κελλιού του και ως απόθεμα από τροφές δεν είχε παρά μοναχά είκοσι χουρμάδες κι ένα σταμνί νερό. Ωστόσο και αυτά διατηρούνταν πολλές φορές ανέπαφα ως την ημέρα που άνοιγε την πόρτα του κελλιού του, όπως μας διηγείται ο υποτακτικός του.
Τη Σαρακοστή τούτη του έφεραν για θεραπεία από τη Φαράν κάποιον που τον δέσμευσε το ακάθαρτο πνεύμα, Οβεδιανός τ’ όνομα του, ηγέμονας στη φυλή του. Όταν ο άρρωστος πλησίασε στο κελλί του γέροντα σε απόσταση περίπου εκατό ογδόντα μέτρων, τον τράνταξε το ακάθρτο πνεύμα και με δυνατές φωνές άρχισε να κραυγάζει:
» Ω δύναμη ανυπόφορη, δεν μπόρεσα ούτε για ένα λεπτό της ώρας να εμποδίσω τον καλόγερο από την άσκηση του κανόνα του».
Με τα λόγια αυτά βγήκε μέσα από τον άρρωστο κι αμέσως γιατρεύτηκε ο άνθρωπος. Τότε πίστεψε στο Χριστό με πολλούς άλλους, που δεν είχαν αξιωθή ακόμα να βαπτιστούν Χριστιανοί. Έτσι γύρισε στο σπίτι του γερός, αλλά και ο δούλος του Θεού δεν εμφανίστηκε σε άνθρωπο.
Νρα-δώθε. Σαν ξοδέψαμε λοιπόν το νερό μας και για μέρες δεν βρίσκαμε άλλο, οι δυνάμεις μας άρχισαν τότε να μας εγκαταλείπουν από τη δίψα και τον καύσονα. Τότε μη μπορώντας να συνεχίσουμε το βάδισμα βρήκαμε στην ίδια την έρημο κάτι στεγνούς θάμνους κι εκεί παρατήσαμε τον εαυτό μας, ο καθένας όπου βρήκε σκιά, περιμένοντας πια να πεθάνουμε από τη δίψα.
Για μια στιγμή εγώ ανακάθησα λίγο και πέφτω σε έκσταση. Βλέπω μια κολυμπήθρα γεμάτη νερό, ξεχειλισμένη. Ήταν και δύο άντρες πάνω στο χείλος της κολυμπήθρας κι έπαιρναν νερό μ’ ένα ξύλινο κύπελο.
Άρχισα τότε να παρακαλώ τον ένα λέγοντας:
- Δείξε μου αγάπη, κύριεερνούσαμε την έρημο, χάσαμε τον δρόμο και περιπλανιόμασταν πέρα-δώθε. Σαν ξοδέψαμε λοιπόν το νερό μας και για μέρες δεν βρίσκαμε άλλο, οι δυνάμεις μας άρχισαν τότε να μας εγκαταλείπουν από τη δίψα και τον καύσονα. Τότε μη μπορώντας να συνεχίσουμε το βάδισμα βρήκαμε στην ίδια την έρημο κάτι στεγνούς θάμνους κι εκεί παρατήσαμε τον εαυτό μας, ο καθένας όπου βρήκε σκιά, περιμένοντας πια να πεθάνουμε από τη δίψα.
Για μια στιγμή εγώ ανακάθησα λίγο και πέφτω σε έκσταση. Βλέπω μια κολυμπήθρα γεμάτη νερό, ξεχειλισμένη. Ήταν και δύο άντρες πάνω στο χείλος της κολυμπήθρας κι έπαιρναν νερό μ’ ένα ξύλινο κύπελο.
Άρχισα τότε να παρακαλώ τον ένα λέγοντας:
- Δείξε μου αγάπη, κύριε, δώσ’ μου λίγο νερό, πάω να σβήσω.
Εκείνος όμως δεν ήθελε να μου δώσει. Τότε του λέει ο άλλος:
- Δωσ’ του λιγάκι.
Κι ο πρώτος αποκρίνεται:
- Να μην του δώσουμε, γιατί είναι ράθυμος ( βαριέται και δεν κάνει τις δουλειές που πρέπει) και παραμελεί τον εαυτό του.
Απαντάει ο δεύτερος:
- Ότι είναι ράθυμος , σίγουρα ναί, είναι ράθυμος. Όμως τώρα είναι ξένος, ας του δώσουμε».
Έτσι μου δώσανε νερό και πρόσφερε, λέει, και στους άλλους. Ήπιαμε λοιπόν και κάναμε και άλλες τρείς μέρες δρόμο χωρίς νερό. Και τότε φτάσαμε σε μέρος κατοικημένο.
ΝΙΣΤΕΡΩΟΣ
Ο σεβαστός αββάς Νιστερώος περπατούσε μ’ ενα αδελφό στην έρημο και όταν είδαν ένα μεγάλο φίδι απομακρύνθηκαν βιαστικά. Του λέγει ο αδελφός:
- Και συ φοβάσαι πάτερ;
Αποκρύνεται ο γέροντας:
- Δεν φοβάμαι παιδί μου. Έπρεπε όμως να φύγω, επειδή δεν θα μπορούσα να ξεφύγω από το πνεύμα της κενοδοξίας.

* * *

Ένας αδελφός ρώτησε κάποιον γέροντα:
- Τι καλό έργο υπάρχει για να κάνω και να ζήσω μ’ αυτό;
Είπεν ο γέροντας:
- Ο Θεός γνωρίζει τι είναι καλό. Άκουσα όμως οτι κάποιος από τους πατέρες ρώτησε τον σεβαστό αββά Νιστερώο, τον φίλο του αββά Αντωνίου:
- Τί καλό έργο υπάρχει για να κάνω;
Αυτός του αποκρίθηκε:
- Δεν είναι όλες οι εργασίες το ίδιο; Η Γραφή λέει οτι ο Αβραάμ ήταν φιλόξενος και ο Θεός ήταν μαζί του, ο προφήτης Ηλίας αγαπούσε την ησυχία και ο Θεός ήταν μαζί του και ο Δαβίδ ήταν ταπεινός και ο Θεός ήταν μαζί του. Οτι λοιπόν καταλαβαίνεις πως θέλει η ψυχή σου και είναι σύμφωνο με το θέλημα του Θεού, κάνε το και προφύλαξε την καρδιά σου.
http://www.gonia.gr/gonia.php?article=451

Η καταχώρηση δημοσιεύτηκε από τον/την hristospanagia5 στην κατηγορία ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ ΤΟΥ ΣΙΝΑ, ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ,

H ΠΝΕΥΜΑΤΙΚH ΚΑI ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚH ΠΑΡΑΔΟΣΙΣ ΤHΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝHΣ ΣΙΝΑ

H ΠΝΕΥΜΑΤΙΚH ΚΑI ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚH ΠΑΡΑΔΟΣΙΣ ΤHΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝHΣ ΣΙΝΑ


Καθώς κατά τρόπο θαυμαστό, από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους έως σήμερα, η προσευχή και η άσκηση των Σιναϊτών Πατέρων δεν έχει γνωρίσει διακοπή, η Ιερά Μονή Σινά διατηρεί ένα ιδιαίτερο κύρος. Έχει μάλιστα λεχθεί ότι αποτελεί κατά κάποιο τρόπο «τον ένα εκ των δύο οφθαλμών του Χριστιανισμού με έτερο εκείνο των προσκυνημάτων των Αγίων Τόπων».

Η Σιναϊτική παράδοση όμως δεν αντιπροσωπεύει μόνο ένα χώρο στον οποίο είναι αφιερωμένοι με προσευχή και άσκηση οι Σιναΐτες Πατέρες. Δεν αποτελεί μόνο μια κιβωτό για το σύνολο του Χριστιανικού Κόσμου, αλλά και ένα χώρο ιδιαίτερα σεβαστό για τον κόσμο των άλλων δύο μεγάλων θρησκειών της Βίβλου, τον Ιουδαϊσμό και τον Μωαμεθανισμό. Η παράδοση αυτή στηρίζεται στη σύνθεση της οικουμενικής Ελληνορωμαϊκής και Ελληνορθόδοξης Χριστιανικής κληρονομιάς σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος επιζητεί την ασυγχήτως και αδιαιρέτως ένωση με τον Τριαδικό Θεό χωρίς όμως να αφομοιώνεται το ανθρώπινο πρόσωπο από αυτόν. Παράλληλα η συστηματική άσκηση και προσευχή δεν στοχεύει μόνο στην προσωπική κάθαρση αλλά στην ικεσία προς βοήθεια όλων των ανθρώπων αδιακρίτως καταγωγής. Ως Θεμέλιό της η σιναϊτική παράδοση έχει την καλλιέργεια της προσωπικής ελευθερίας του ήθους και της αγάπης, χωρίς ιδιοτέλεια ή υποκρισία προς το πρόσωπο κάθε άνθρώπου, ο οποίος και αντιμετωπίζεται αδιακρίτως φύλου ή εθνικότητας ως εικόνα και ομοίωσή του ίδιου του Θεού. Του Θεού ο οποίος μίλησε στον ίδιο έρημο αυτό χώρο και για χάρη του οποίου έχουν αφιερωθεί ψυχή τε και σώματι να τον διακονούν από αιώνων δια βίου οι μοναχοί της Μονής.

Η Σιναϊτική διακονία κρατά τα προσκυνήματα ανοικτά και προσβάσιμα σε όσους προσφεύγουν στο χώρο της Μονής ως ταπεινοί προσκυνητές για πνευματική βοήθεια και στήριξη. Παράλληλα οι Σιναΐτες Άγιοι με την ακτινοβολία της ζωής και του έργου τους παρέχουν στήριξη όχι μόνο στο Χριστιανικό κόσμο αλλά και όλους τους μουσουλμάνους κατοίκους της Σιναϊτικής χερσονήσου, με πνευματική απήχηση σε όλη την γύρω περιοχή της Μέσης Ανατολής Σιναΐτες Άγιοι συγκαταλέγονται μεταξύ των σπουδαιοτέρων της Χριστιανοσύνης. Ο Άγιος Ιωάννης συγγράφοντας την Κλίμακα, ένα κείμενο το οποίο είναι σεβαστό σε όλο το Χριστιανικό κόσμο, έχει καταγράψει με σαφήνεια όλα τα βήματα της πνευματικής ανόδου του αγωνιζόμενου ανθρώπου. Ο Άγιος Συμεών ο Πεντάγλωσσος μετέφερε στη Δύση την τιμή προς την Αγία Αικατερίνη, και αναδείχθηκε εκεί Άγιος προ του Χριστιανικού σχίσματος Ανατολής και Δύσεως το 1054. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης δίδαξε την άσκηση της προσευχής στον σλαβικό κόσμο, ενώ οι άγιοι Νείλος και Αναστάσιοι επίσης με τα κείμενά τους έχουν δώσει μεγάλες μαρτυρίες για τη χριστιανική ασκητική στο σύνολό της.

Από το γεγονός της διηνεκούς επί δέκα επτά αιώνες παρουσίας στην περιοχή του Νοτίου Σινά αυτής της πνευματικής και πολιτιστικής παραδόσεως και της διαφυλάξεως των προσκυνημάτων που αντιπροσωπεύουν η Ιερά Μονή Σινά και η τιμή στην Αγία Αικατερίνα, προστρέχουν, ανά τους αιώνας αλλά και σήμερα, στην ευλογία της απλοί άνθρωποι ή μεγάλοι Ηγέτες προσφέροντας δώρα, ή αναχωρητές προσφέροντας τον ίδιο τους τον εαυτό, ενώ παράλληλα οι Βεδουΐνοι κάτοικοι της περιοχής να αισθάνονται τη Μονή ως τη μεγάλη προστάτιδά τους, καθώς συνεχίζει τη διακονία της στο χρόνο, ενταγμένη ήδη και στα μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO, αποτελώντας μάλιστα σημείο συναντήσεως των πιστών όχι μόνο των πολλών εθνοτήτων του Χριστιανικού Κόσμου, αλλά και του Κόσμου των άλλων δύο μεγάλων θρησκειών της Βίβλου, του Ιουδαϊκού και του Μωαμεθανικού.

Διευκρινίσεις από την Ι.Μ. Σινά

Διευκρινίσεις από την Ι.Μ. Σινά

Επειδή τις τελευταίες ημέρες βλέπουν το φως της δημοσιότητας ποικίλα δημοσιεύματα περί της Μονής Σινά και των προβλημάτων που (κατά τις ίδιες αυτές πηγές) Αυτή φέρεται να αντιμετωπίζει, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται στην Κοινή Γνώμη εντυπώσεις που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα,  επιθυμούμε να γνωστοποιήσουμε τα εξής:

α) Το Νότιο Σινά και η ευρύτερη περιοχή της Μονής αποτελούσαν –προ της πολιτικής κρίσεως στην Αίγυπτο- τον τρίτο σε επισκεψιμότητα τουριστικό προορισμό της χώρας (μετά τις πυραμίδες και το Λούξορ). Για λόγους ασφαλείας ως προς τη μετακίνηση τέτοιου μεγάλου αριθμού ξένων (κυρίως) πολιτών στην ευαίσθητη αυτή περιοχή, η τοπική διεύθυνση της τουριστικής αστυνομίας έδωσε προ εβδομάδος την οδηγία να «κλείσει» η Μονή προσωρινά για τους τουρίστες.

β) Η οδηγία αυτή αφορούσε τους πολυπληθείς τουρίστες και όχι τις οργανωμένες ομάδες προσκυνητών, που -αν και λίγες- συνέχισαν να φθάνουν στο Σινά για προσκύνημα κατόπιν σχετικής συνεννοήσεως. Οι πύλες της Μονής (με την κυριολεκτική έννοια) παρέμειναν ανοικτές, η μοναστική ζωή συνεχίζεται κανονικά, όπως και η εργασία των βεδουίνων εργατών και η είσοδος προσκυνητών.

γ) Ήδη από χθες 9/9, η ανωτέρω αποτρεπτική οδηγία των τοπικών Αρχών ήρθη, και η σχετική απόφαση ανακοινώθηκε επισήμως από την Υπουργό Περιβάλλοντος της Αιγύπτου, καθώς εκτιμήθηκε σε ανώτερο επίπεδο (και όχι σε τοπικό, όπως συνέβη κατά την «απαγόρευση») ότι δεν συντρέχουν πραγματικοί λόγοι επικινδυνότητος. Με τον τρόπο αυτό ικανοποιήθηκε και το ομόφωνο αίτημα των φυλών των βεδουίνων του Νοτίου Σινά, που ζήτησαν το άνοιγμα της Μονής για το ευρύ κοινό από την πρώτη στιγμή.  

δ) Είναι απολύτως αναληθές ότι η Μονή δέχθηκε κάποιου είδους επίθεση, όπως περιορισμένα κυκλοφόρησε σε διάφορα μέσα.

ε) Τα κατά καιρούς αναφερόμενα ως συμβαίνοντα στο Σινά επεισόδια αφορούν το Βόρειο Σινά, περιοχή πολύ απομακρυσμένη από τη Μονή (τουλάχιστον 500 χιλιόμετρα), με ιδιαίτερο καθεστώς και ιδιάζουσα πληθυσμιακή σύνθεση, τελείως διαφορετικό από το ορεινό Νότιο Σινά και τους κατοίκους του, παραδοσιακούς προστάτες της Μονής, οι οποίοι έχουν αντισταθεί σθεναρά στη διείσδυση εξτρεμιστικών στοιχείων.

στ) Παρά ταύτα, είναι γεγονός ότι η ανάσχεση του προσκυνηματικού και του τουριστικού ρεύματος, λόγω της ευρύτερης κρίσης στην Μέση Ανατολή, έχει οδηγήσει τη Μονή σε πλήρη οικονομική δυσπραγία, καθώς αδυνατεί να ανταπεξέλθει στις παραδοσιακές υποχρεώσεις της προς τους βεδουίνους εργαζομένους και να συνεχίσει το φιλανθρωπικό της έργο στους κατοίκους της ερήμου. Το τόσο ευαίσθητο αυτό σημείο αποτελεί το σοβαρότερο πρόβλημα της Μονή κατά την παρούσα φάση, και είναι αυτό που θα πρέπει κυρίως να αντιληφθούν όσοι την αγαπούν, βοηθώντας την έμπρακτα, παράλληλα με το επιβεβλημένο χρέος της προσευχής.

Ό Ακρίτας τής Ερήμου     Αρχιμανδρίτης   Χρυσόστομος Ταβουλαρέας   Στην καρδιά της ερήμου, δίπλα στον Ιορδανη ποταμό όπου ο Αγιος Ιωάννης ο  Πρόδρομος βάφτισε τον Ιησού, υψώνονται τα επιβλητικά τείχη του  ιστορικού μοναστηριού του Αββά Γερασίμου του Ιορδανίτη.   Ηγούμενος της  μονής εδώ και περίπου τριάντα οχτό χρόνια είναι ο 60χρονος, (μανιάτης  στην καταγωγή) αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Ταβουλαρέας, που το 1974  επισκέφτηκε το εγκαταλειμμένο -τότε- ησυχαστήριο ως διάκος και  επισκέπτης συνάμα, αλλά ποτέ έκτοτε δεν εγκατέλειψε τον άγονο, μα και  τόσο ευλογημένο αυτό τόπο. Σήμερα, η Μονή του Αγίου Γεράσιμου του  Ιορδανίτη αποτελεί πόλο έλξης για χιλιάδες προσκυνητές των Αγίων Τόπων  και ο Αγιοταφίτης π. Χρυσόστομος, ο ιππότης του ναού, επιμένει να  σηκώνει ψηλά τα λάβαρα του ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, σε πείσμα των  καιρών, που θέλουν τις παραδόσεις να ξεθωριάζουν. «Οταν ήρθα εδώ  για πρώτη φορά και για περίπου δώδεκα χρόνια ζούσα ολομόναχος, δίχως  ηλεκτρικό, νερό, τηλέφωνο και δρόμο», μας αποκαλύπτει ο αρχιμανδρίτης  όταν του ζητάμε να μας μιλήσει για την πρώτη, δύσκολη περίοδο.   «Εκείνη την εποχή, ήμουν διάκος στη Βηθλεέμ και επειδή είχα εμπλακεί σε  κάτι επεισόδια με Λατίνους, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων αποφάσισε να με  στείλει για τιμωρία έξι μηνών στη Μονή του Αγίου Σάββα. Τότε, ένας  γέροντας ηγούμενος πρότεινε στον 92χρονο Πατριάρχη Βενέδικτο να με  στείλει στο Μοναστήρι του Αγίου Γερασίμου, που βρισκόταν  εγκαταλελειμμένο σε μια πολύ επικίνδυνη περιοχή, στην οποία φυσικά δεν  ήθελε να πάει κανένας. Πήγαμε να δούμε από κοντά το μοναστήρι με τον  διάκο του Πατριάρχη περπατώντας μέσα σε χωματόδρομους καλοκαίρι, που η  θερμοκρασία είναι 50 βαθμούς Κελσίου. Οταν φτάσαμε στο μοναστήρι και  παρά το ότι δεν υπήρχε ούτε ένα πράσινο φύλλο, αποφάσισα πως θέλω να  μείνω. Ρίζωσε κατευθείαν στην καρδιά μου!» λέει. Ο π. Χρυσόστομος θυμάάται  πως όταν επέστρεψαν στον Πατριάρχη και του ανακοίνωσε πως επιθυμεί να  ζήσει εκεί, στην ερημιά, για πάντα εκείνος δεν το πίστευε. «Σηκώθηκε όρθιος, άνοιξε τα χέρια και μου έδωσε ευλογία και ευχή “να  γίνει το μοναστήρι μια όαση στην έρημο”. Eχουν περάσει κάμποσα χρόνια  και όταν θυμάμαι αυτές τις λέξεις συγκινούμαι και με δάκρυα στα μάτια  σκέφτομαι πως η ευχή του έπιασε. Σήμερα, έχω καλύψει 180 στρέμματα με  δέντρα και καλλιέργειες, έχω φτιάξει λίμνη με ψάρια, έφερα νερό από τρία  χιλιόμετρα μακριά, έβαλα ηλεκτρικό. Τότε όμως και για δώδεκα ολόκληρα  χρόνια δεν είχα ούτε να για φάω και ζητιάνευα από τα πούλμαν με τους  προσκυνητές που πήγαιναν στο Σινά για να μαζέψω λίγα λεφτά, να το  συντηρήσω. Ακόμη και το νερό ήταν βρόχινο και το έβγαζα από μια στέρνα  για να το σουρώσω και να το χρησιμοποιήσω».     Η όαση που προσελκύει χιλιάδες πιστούς Κάποτε, το Μοναστήρι του Αγίου Γεράσιμου του Ιορδανίτη ήταν ένα από τα  πιο φτωχά. Ψυχή δεν πέρναγε να ανάψει ένα κεράκι. Σήμερα, χάρη στην  επιμονή και το μεράκι του π. Χρυσόστομου, η μονή έχει εξελιχθεί σε μια  πραγματική όαση που προσελκύει χιλιάδες πιστούς, ενώ έχει να επιδείξει  και ένα πολύ σημαντικό φιλανθρωπικό έργο. Ο ηρωικός αρχιμανδρίτης μας  εξομολογείται πως «εδώ υπάρχουν δουλειές για όλους και δεν... πλήττεις.  Αυτή την περίοδο στο μοναστήρι μένουν μόνιμα είκοσι πέντε μοναχοί από  την Ελλάδα, την Κύπρο, τη Γερμανία και τη Ρουμανία. Ξυπνάμε στις 5.30 το  πρωί και παίρνουμε το πρωινό μας όλοι μαζί, ενώ στη συνέχεια ο καθένας  ασχολείται με τον τομέα που έχει αναλάβει: κάποιοι μαγειρεύουν, άλλοι  πάνε στα χωράφια και στα ζώα, ενώ έχουμε και εργαστήρια με κεριά και  ψηφιδωτά. Μάλιστα, έχουμε διακοσμήσει όλη την εκκλησία. Οι επισκέπτες  πάνε και έρχονται συνέχεια. Αλλοτε είναι πολλοί, άλλοτε λίγοι.  Εδώ υπάρχει ένα πιάτο φαγητό για όλους και θα υπάρχει πάντα για όσους  το χρειάζονται. Εχουμε δημιουργήσει και ξενώνες, αλλά μη φανταστείτε  τίποτα πολυτέλειες. Διαθέτουν μόνο τα βασικά. Το μόνο που δεν θα βρει  κανείς εδώ είναι η μοναξιά, το άγχος και η ανασφάλεια. Επίσης, βοηθάμε  τα σχολεία και τα παιδιά, που τα αγαπάμε πολύ. Σε αυτή την περιοχή  υπάρχει μεγάλη φτώχια. Για μας δεν έχει σημασία αν κάποιος είναι  χριστιανός ή μουσουλμάνος. Ο Θεός είναι ένας για όλο τον κόσμο και στην  αγάπη δεν γίνονται διακρίσεις».

Startseite | Impressum | Kontakt | Anfahrt | Seite weiterempfehlen

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚH ΚΑI ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚH ΠΑΡΑΔΟΣΙΣ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚH ΚΑI ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚH ΠΑΡΑΔΟΣΙΣ

ΤHΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝHΣ ΣΙΝΑ

 

Καθώς κατά τρόπο θαυμαστό, από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους έως σήμερα, η προσευχή και η άσκηση των Σιναϊτών Πατέρων δεν έχει γνωρίσει διακοπή, η Ιερά Μονή Σινά διατηρεί ένα ιδιαίτερο κύρος. Έχει μάλιστα λεχθεί ότι αποτελεί κατά κάποιο τρόπο «τον ένα εκ των δύο οφθαλμών του Χριστιανισμού με έτερο εκείνο των προσκυνημάτων των Αγίων Τόπων».

Η Σιναϊτική παράδοση όμως δεν αντιπροσωπεύει μόνο ένα χώρο στον οποίο είναι αφιερωμένοι με προσευχή και άσκηση οι Σιναΐτες Πατέρες. Δεν αποτελεί μόνο μια κιβωτό για το σύνολο του Χριστιανικού Κόσμου, αλλά και ένα χώρο ιδιαίτερα σεβαστό για τον κόσμο των άλλων δύο μεγάλων θρησκειών της Βίβλου, τον Ιουδαϊσμό και τον Μωαμεθανισμό. Η παράδοση αυτή στηρίζεται στη σύνθεση της οικουμενικής Ελληνορωμαϊκής και Ελληνορθόδοξης Χριστιανικής κληρονομιάς σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος επιζητεί την ασυγχήτως και αδιαιρέτως ένωση με τον Τριαδικό Θεό χωρίς όμως να αφομοιώνεται το ανθρώπινο πρόσωπο από αυτόν. Παράλληλα η συστηματική άσκηση και προσευχή δεν στοχεύει μόνο στην προσωπική κάθαρση αλλά στην ικεσία προς βοήθεια όλων των ανθρώπων αδιακρίτως καταγωγής. Ως Θεμέλιό της η σιναϊτική παράδοση έχει την καλλιέργεια της προσωπικής ελευθερίας του ήθους και της αγάπης, χωρίς ιδιοτέλεια ή υποκρισία προς το πρόσωπο κάθε άνθρώπου, ο οποίος και αντιμετωπίζεται αδιακρίτως φύλου ή εθνικότητας ως εικόνα και ομοίωσή του ίδιου του Θεού. Του Θεού ο οποίος μίλησε στον ίδιο έρημο αυτό χώρο και για χάρη του οποίου έχουν αφιερωθεί ψυχή τε και σώματι να τον διακονούν από αιώνων δια βίου οι μοναχοί της Μονής.

Η Σιναϊτική διακονία κρατά τα προσκυνήματα ανοικτά και προσβάσιμα σε όσους προσφεύγουν στο χώρο της Μονής ως ταπεινοί προσκυνητές για πνευματική βοήθεια και στήριξη. Παράλληλα οι Σιναΐτες Άγιοι με την ακτινοβολία της ζωής και του έργου τους παρέχουν στήριξη όχι μόνο στο Χριστιανικό κόσμο αλλά και όλους τους μουσουλμάνους κατοίκους της Σιναϊτικής χερσονήσου, με πνευματική απήχηση σε όλη την γύρω περιοχή της Μέσης Ανατολής Σιναΐτες Άγιοι συγκαταλέγονται μεταξύ των σπουδαιοτέρων της Χριστιανοσύνης. Ο Άγιος Ιωάννης συγγράφοντας την Κλίμακα, ένα κείμενο το οποίο είναι σεβαστό σε όλο το Χριστιανικό κόσμο, έχει καταγράψει με σαφήνεια όλα τα βήματα της πνευματικής ανόδου του αγωνιζόμενου ανθρώπου. Ο Άγιος Συμεών ο Πεντάγλωσσος μετέφερε στη Δύση την τιμή προς την Αγία Αικατερίνη, και αναδείχθηκε εκεί Άγιος προ του Χριστιανικού σχίσματος Ανατολής και Δύσεως το 1054. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης δίδαξε την άσκηση της προσευχής στον σλαβικό κόσμο, ενώ οι άγιοι Νείλος και Αναστάσιοι επίσης με τα κείμενά τους έχουν δώσει μεγάλες μαρτυρίες για τη χριστιανική ασκητική στο σύνολό της.

Από το γεγονός της διηνεκούς επί δέκα επτά αιώνες παρουσίας στην περιοχή του Νοτίου Σινά αυτής της πνευματικής και πολιτιστικής παραδόσεως και της διαφυλάξεως των προσκυνημάτων που αντιπροσωπεύουν η Ιερά Μονή Σινά και η τιμή στην Αγία Αικατερίνα, προστρέχουν, ανά τους αιώνας αλλά και σήμερα, στην ευλογία της απλοί άνθρωποι ή μεγάλοι Ηγέτες προσφέροντας δώρα, ή αναχωρητές προσφέροντας τον ίδιο τους τον εαυτό, ενώ παράλληλα οι Βεδουΐνοι κάτοικοι της περιοχής να αισθάνονται τη Μονή ως τη μεγάλη προστάτιδά τους, καθώς συνεχίζει τη διακονία της στο χρόνο, ενταγμένη ήδη και στα μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO, αποτελώντας μάλιστα σημείο συναντήσεως των πιστών όχι μόνο των πολλών εθνοτήτων του Χριστιανικού Κόσμου, αλλά και του Κόσμου των άλλων δύο μεγάλων θρησκειών της Βίβλου, του Ιουδαϊκού και του Μωαμεθανικού.

 

οι 7 ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΙ ΣΙΝΑΙΤΕΣ

Οι 7 Αναστάσιοι Σιναΐτες

Με αφορμή την έρευνα τού πατερικού έργου: "Κατά Ιουδαίων"

του Papyrus 52
Τα έργα τού Αναστασίου τού Σιναΐτη, δεν είναι ενός συγγραφέα, αλλά επτά συγγραφέων με το ίδιο όνομα! Είναι όλα τους εξ ίσου Ορθόδοξα και πατερικά. Αλλά το ποιος από τους 7 συνονόματους συγγραφείς έγραψε το κάθε ένα από αυτά, αποτελεί αντιλεγόμενο ζήτημα. Έτσι, με αφορμή την έρευνα που έγινε από τον Papyrus 52 για το ζήτημα, παρουσιάζουμε κάποια από τα εξαγόμενα συμπεράσματα.

Λόγω αμφισβήτησης τού έργου: "Κατά Ιουδαίων" από κάποιον, ως δήθεν "ψευδεπίγραφο, που δεν ανήκει στον άγιο Αναστάσιο τον Σιναΐτη", ακολούθησε η παρακάτω έρευνα, που έδειξε ότι  τα έργα τών 7 Αναστασίων Σιναϊτών, είναι εξ ίσου Ορθόδοξα και Πατερικά. Γι' αυτό νεότεροι Πατέρες, χρησιμοποιούν αποσπάσματα αμφοτέρων  τών συγγραφέων αυτών, χωρίς να κάνουν διακρίσεις, όπως παραθέτει ο άγιος Νεκτάριος από τον ίδιο συγγραφέα που έγραψε το "Κατά Ιουδαίων", (τον Αναστάσιο Σιναΐτη τον Πρεσβύτερο ή Αλληγοριστή), χωρίς να αμφισβητεί την πατερικότητά του. Στα Αγγλικά υπάρχει αυτή τη σελίδα: http://www.anastasiosofsinai.org/list-of-works.html Disputatio adversus Iudaeos (CPG 7772). Mai, A., ed. In Scriptorum veterum nova collectio, volume 7, page 207. Rome, 1833. Reprinted in Patrologiae Cursus Completus, Series Graeca Prior, edited by J.-P. Migne, volume 89, columns 1203-82. Paris, 1865.  Είναι ευρετήριο των εργων που αποδίδονται στον Άγιο. Όπου ένα έργο θεωρείται δικό του αλλά είναι αβέβαιας προέλευσης, το αναφέρουν. Το εν λόγω έργο "Κατά Ιουδαίων", δεν το αναφέρει ως αβέβαιης προέλευσης. Ο Αλεξάνδρος Κορακίδης λέει κανονικά: "Αναστασίου Σιναΐτου, Κατά Ιουδαίων, 3 λόγοι και διάλογος, PG 89, 1204-1280" Ο Παυσανίας Κουτλεμάνης γράφει κι αυτός: "Αναστασίου πρεσβυτέρου Σιναΐτου, Κατά Ιουδαίων, PG 89,1225" Ο Μάρκος Σιώτης επίσης, λέει: "Αναστασίου Σιναΐτου, Κατά Ιουδαίων, τρίτη ερώτησις. Migne Ε.Π. 89.1244C". Όμως σε άλλο έργο του προσδιορίζει την χρονική του περίοδο στον 8ο αιώνα. Όμως, απ' ότι φαίνεται, η αναφορά αυτή γίνεται συμβατικά, διότι το πρόβλημα των Αναστασίων Σιναΐτων είναι βαθύτερο και όχι λυμμένο ακόμη. Για παράδειγμα, ο Παν. Νικολόπουλος γράφει στη ΘΗΕ στα 1963 ότι: "Το πρόβλημα των έργων, τα οποία ανήκουν εις τον Αναστάσιον, δεν έχει λυθή ακόμη. Τούτο συνδέεται με την καθολικήν έρευναν των χειρογράφων, τα οποία παραδίδουν επώνυμα Αναστασίου έργα και εν συνδυασμώ μετά των άλλων Αναστασίων". Γι' αυτό, στην δεκαετία του '50, ο Αγουρίδης είναι επιφυλακτικός και μιλάει για "τας υπό το όνομα του Αναστασίου σωζομένας πραγματείας κατά Ιουδαίων E.Π. 89". Αλλά ακόμα και στα 1983, ο καθ. Δημήτριος Τσάμης γράφει: "Υπάρχει μια σχετική σύγχυση στους ερευνητές όσον αφορά το πρόσωπο του Αναστασίου και αυτό γιατί αναφέρονται 7 με το όνομα αυτό". Εντωμεταξύ, στη δεκαετία του '60 υπάρχει μια διατριβή του Σάκκου που ασχολείται με το θέμα (Σ. Ν. Σάκκου, Περί Αναστασίων Σιναϊτών, Θεσσαλονίκη 1964) και στα 1969 γράφτηκε ένα άρθρο σχετικό από το Ευάγγελο Χρυσό (Χρυσός Ευάγγελος, 'Νεώτεραι έρευναι περί Αναστασίων Σιναϊτών', Κληρονομία, τόμ. 01, τεύχ. 01 (ΙΑΝ 1969), Θεσσαλονίκη, Πατριαρχικό Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, σελ. 121-143). Στο άρθρο αυτό ο Χρυσός γράφει: "Ο Αναστάσιος πρεσβύτερος «ο αλληγοριστής», ο οποίος αποτελεί το αντικείμενον ερεύνης του Δ΄ κεφαλαίου της διατριβής του Σάκκου (σελ. 187-221) είναι πρόσωπον άγνωστον μέχρι σήμερον. Την ύπαρξίν του συμπεραίνει ο Σ(άκκος) εξ εσωτερικών υπαινιγμών των εις αυτόν αποδιδομένων έργων [...] Τα επιχειρήματα του Σ(άκκου) είναι βεβαίως πειστικά, αποτελεί σπουδαίαν συμβολήν εις την έρευναν το ότι και μία μακρά σειρά άλλων έργων, μεταξύ των όποιων το Κατά Ιουδαίων, ομάς Ομιλιών και Λόγων και κυρίως η Εξαήμερος προέρχονται εκ της γραφίδος του μεταγενεστέρου συμπιλητού του Οδηγού. Αλλ' ούτε τα έργα ταύτα παρέχουν σαφεστέρας ενδείξεις περί του ονόματος, της καταγωγής, της δράσεως και της εποχής του «αλληγοριστού» τούτου συγγραφέως". Με το ζήτημα ασχολήθηκε αργότερα και ο Παν. Χρήστου που λέει: "Κατά την τελευταίαν εικοσιπενταετίαν έχει γίνει σοβαρωτάτη έρευνα περί των Αναστασίων, εν Ελλάδι μεν υπό των λαμπρών μαθητών ημών Στ. Σάκκου, Ε. Χρυσού και Β. Φανουργάκη, εν Γερμανία δε υπό των G. Weiss και Κ. Η. Uthemann [...] ο Στ. Σάκκος κατέληξεν εις το συμπέρασμα ότι οι Αναστάσιοι συγγραφείς των γνωστών, εκδεδομένων και μη, αναστασιανών έργων, είναι επτά, όλοι Σιναΐται, ήτοι: Αναστάσιος Α΄ Αντιοχείας,  Αναστάσιος Β΄ Αντιοχείας,  Αναστάσιος Σιναΐτης δογματικός,  Αναστάσιος Σιναΐτης τυπικός,  Αναστάσιος διηγηματογράφος Α΄ Αναστάσιος διηγηματογράφος Β΄ Αναστάσιος Αλληγοριστής.  Από τα εντυπωσιακά πορίσματα αυτής της ερεύνης, τα οποία κατεστρώθηαν κατά τρόπον συλλογιστικόν, δύο είναι τα σπουδαιότερα -πρώτον ότι ο Αναστάσιος Β΄ Αντιοχείας είναι εξαίρετος συγγραφεύς και έγραψεν ειδικώς το κύριον μέρος του Οδηγού, και δεύτερον, ότι συγγραφεύς της Εξαημέρου είναι ο Αναστάσιος πρεσβύτερος ο Αλληγοριστής. Η έρευνα των ως άνω πατρολόγων διεφώτισε πολλάς πτυχάς του προβλήματος, αλλά βεβαίως δεν έλυσεν όλα τα επί μέρους θέματα όθεν απαιτείται περαιτέρω προσπάθεια, παρ' όλον ότι είναι βέβαιον ότι πάντοτε θα παραμένουν ωρισμένα κενά". (Χρήστου Παναγιώτης, 'Ελληνική Πατρολογία', τόμ. Ε' (ΣΤ'-Θ' αιώνες), 2η έκδ., Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη 2006, σελ. 197) Τελικά, ο συγγραφέας του έργου "Διάλεξις κατά Ιουδαίων" (PG 89,1203 και εξής) κάτω από το όνομα "Αναστάσιος Σιναϊτης", από τον Σάκκο και τον Χρήστου αποδίδεται σε έναν από τους επτά Αναστασίους που έζησε κατά τον 9ο αιώνα και ονομάζεται Αναστάσιος Σιναΐτης Πρεσβύτερος ("αλληγοριστής", κατά τον Σάκκο). Ο Παν. Χρήστου γράφει: "Τον ανέσυρεν από την αφάνειαν ο Στ. Σάκκος, όστις κατά τα άλλα δεν ηδυνήθη να ανεύρη περί αυτού συγκεντρωμένα βιογραφικά στοιχεία. Ούτως όμως δεν είναι δυνατόν να γίνη λόγος περί του προσώπου αυτού, αλλά περί του έργου. Ο Σάκκος τον χαρακτηρίζει αλληγοριστήν, αλλ' εις την πραγματικότητα είναι τυπολογιστής, ως είναι οι πλείστοι ερμηνευταί και απολογηταί της μεσοβυζαντινής εποχής. Ως θα φανή από τον χαρακτήρα των έργων τα όποια του αποδίδομεν, θα ήτο καλύτερον να ονομασθή απολογητής".(Χρήστου Παναγιώτης, 'Ελληνική Πατρολογία', τόμ. Ε' (ΣΤ'-Θ' αιώνες), 2η έκδ., Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη 2006, σελ. 211) Αυτά περί των Σιναϊτών και του έργου "Διάλεξις κατά Ιουδαίων" που θεωρείται έργο του 870 μ.Χ. περίπου και έχει γραφτεί από τον Αναστάσιο Σιναΐτη Πρεσβύτερο τον "αλληγοριστή" ή "απολογητή".

Το σπήλαιο που ασκήτεψε ο Όσιος Ιωάννης της Κλίμακας στο όρος Σινά

Το σπήλαιο που ασκήτεψε ο Όσιος Ιωάννης της Κλίμακας στο όρος Σινά

Σύμφωνα με την παράδοση,ο τόπος που ασκήτεψε ο Όσιος Ιωάννης της Κλίμακος ειναι ένα σπήλαιο που βρίσκεται στο Wadi Et-Tlah,περίπου 8 χιλιόμετρα από το μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης στο όρος Σινά.Για αυτόν τον λόγο ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος πήρε και το όνομα Σιναίτης.

πηγή